Rozpoczyna się Wielki Post, czas powagi i wewnętrznego skupienia, połączony z duchową przemianą. Nie ograniczajmy się w nim do rutynowego, powierzchownego podejścia do liryki religijnej, pieśni pasyjnych czy tradycyjnych nabożeństw Gorzkich Żali i Drogi krzyżowej.
Podczas posypywania głowy popiołem słyszymy: "Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz". Przywołują one na myśl kruchość życia, świadomość przemijania. Ale proch, który po nas pozostanie Bóg kiedyś ożywi. Nie jest to więc znak końca, ale początku. "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię".
Czterdzieści dni to czas, w którym dokonują się ważne fakty między Bogiem i człowiekiem. Tradycja 40-dniowego okresu Wielkiego Postu sięga głęboko w przeszłość. Czterdzieści dni trwał biblijny potop. Czterdzieści dni w modlitwie przygotowywał się Mojżesz, aby przyjąć Dekalog. Czterdzieści lat wędrował wyzwolony Izrael do Ziemi Obiecanej. Czterdzieści dni na pustyni pościł Jezus i trwał na modlitwie.
Post uprzytamnia, iż zło tkwi wokół nas i w nas. Nie wszystko można wytłumaczyć psychologią. Zła nie da się sprowadzić jedynie do słabości ludzkiej natury, uwarunkowań genetycznych czy społecznych. Dlatego istnieje potrzeba korygowania swego rozumienia świata i osądzania działających w nim mocy. Musimy pamiętać, że nie wszystko zdobyte, gdy nas łaska dźwiga i nie wszystko stracone, gdy nas natura przygniata. Zło jest zwodnicze, a podstawowym tego aspektem jest komunikat: "mnie nie ma, zapomnij, nie zajmuj się mną".
